মানুহৰ জীৱনত ডাঙৰ ডাঙৰ সমস্যাবোৰ সদায় ডাঙৰ ভুলৰ ফলত নহয়। বহু সময়ত সৰু সৰু, নিয়ন্ত্ৰণহীন সিদ্ধান্তৰ ফলতেই জীৱন জটিল হৈ পৰে। এটা মিছা কথা, এটা খঙৰ প্ৰতিক্ৰিয়া, এটা অপ্রয়োজনীয় খৰচ, বা "আজি নকৰোঁ, কাইলৈ কৰিম" বুলি ভাবি কাম পিছুৱাই ৰখা—এই সৰু সৰু অভ্যাসবোৰেই এদিন ডাঙৰ সমস্যাৰ ৰূপ লয়।
আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ নাথাকিলে মানুহে মুহূৰ্তৰ আৱেগক সঠিক সিদ্ধান্ততকৈ অধিক গুৰুত্ব দিয়ে। ফলত, সাময়িক আনন্দ পায় যদিও দীৰ্ঘম্যাদত ক্ষতিৰ সন্মুখীন হয়।
ধৰি লওক, এজন শিক্ষাৰ্থীয়ে প্ৰতিদিনে মাত্ৰ আধা ঘণ্টা অধিক মোবাইল ব্যৱহাৰ কৰে। এদিনত আধা ঘণ্টা বেছি যেন নালাগিব পাৰে। কিন্তু এবছৰত সেই সময় প্ৰায় ১৮০ ঘণ্টাৰো অধিক হয়। সেই সময়খিনিত নতুন দক্ষতা শিকিব পাৰিলেহেঁতেন, কেইবাখনো কিতাপ পঢ়িব পাৰিলেহেঁতেন বা পৰীক্ষাৰ ভাল প্ৰস্তুতি ল'ব পাৰিলেহেঁতেন।
একেদৰে, এজন মানুহে প্ৰতিদিনে অলপ অলপকৈ অপ্রয়োজনীয় খৰচ কৰে। সৰু সৰু খৰচবোৰ একেলগে যোগ হ'লে বছৰৰ শেষত এটা ডাঙৰ অংক হয়। এইদৰে আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ অভাৱে সময়, ধন, স্বাস্থ্য আৰু সম্পৰ্ক—চাৰিওটা ক্ষেত্ৰতে ক্ষতি কৰে।
আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ অভাৱৰ কিছুমান সাধাৰণ পৰিণাম
১. লক্ষ্য পূৰণত ব্যৰ্থতা
যিসকলে নিয়মীয়াকৈ নিজৰ মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে, তেওঁলোকে আৰম্ভণিতে উৎসাহেৰে কাম আৰম্ভ কৰিলেও মাজপথতে এৰি দিয়ে। সফলতা সাধাৰণতে প্ৰতিভাৰ ফল নহয়; ই ধাৰাবাহিকতাৰ ফল। আৰু ধাৰাবাহিকতাৰ মূল হৈছে আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ।
২. সম্পৰ্কৰ অৱনতি
খঙত কোৱা এটা কটু বাক্য বহু বছৰৰ সম্পৰ্ক ভাঙি দিব পাৰে। বহু সময়ত মানুহে কামৰ বাবে নহয়, নিয়ন্ত্ৰণহীন আচৰণৰ বাবেহে সম্পৰ্ক হেৰুৱায়।
৩. আৰ্থিক সমস্যা
অপ্রয়োজনীয় খৰচ, ঋণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা, সঞ্চয় নকৰা আৰু তাৎক্ষণিক ইচ্ছা পূৰণৰ অভ্যাসে আৰ্থিক অনিশ্চয়তা সৃষ্টি কৰে। উপাৰ্জন বেছি হ'লেই ধনী হোৱা নাযায়; আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ নাথাকিলে অধিক আয়ো যথেষ্ট নহয়।
৪. স্বাস্থ্যৰ অৱনতি
অতিৰিক্ত খোৱা, ব্যায়াম নকৰা, কম টোপনি, নিচাজাতীয় বস্তুৰ প্ৰতি আসক্তি—এই সকলোবোৰ আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ সৈতে জড়িত। স্বাস্থ্যৰ বহু সমস্যা এদিনতে সৃষ্টি নহয়; সৰু সৰু ভুল অভ্যাসৰ ফলত ক্ৰমান্নয়ে গঢ় লৈ উঠে।
৫. মানসিক অশান্তি
যেতিয়া মানুহে নিজৰ মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে, তেতিয়া চিন্তা, উদ্বেগ, অনুশোচনা আৰু হতাশা বৃদ্ধি পায়। বাহিৰৰ পৰিস্থিতিতকৈ বহু সময়ত নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণহীন চিন্তাই বেছি কষ্ট দিয়ে।
এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্য
জীৱনত আমি সকলো পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু সেই পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি আমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰোঁ। ইয়াতেই আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰকৃত শক্তি লুকাই আছে।
এজন ব্যক্তিয়ে অপমান পোৱাৰ পিছত লগে লগে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱাব পাৰে, অথবা কিছু সময় লৈ শান্তভাৱে উত্তৰ দিব পাৰে। ঘটনা একেই, কিন্তু ফল সম্পূৰ্ণ বেলেগ।
"ঘটনাই মানুহৰ জীৱন সলনি নকৰে; ঘটনাৰ প্ৰতি মানুহে কেনে প্ৰতিক্ৰিয়া দিয়ে, সেয়াইহে জীৱনৰ দিশ নিৰ্ধাৰণ কৰে।"
