জীৱনত ঘটা প্ৰতিটো ঘটনাৰ মাজতেই কিবা নহয় কিবা ভাল দিশ লুকাই থাকে
জীৱনত আমি সদায় নিজৰ ইচ্ছামতে সকলো নাপাওঁ। কেতিয়াবা সফলতা আহে, কেতিয়াবা বিফলতা আহে। কেতিয়াবা প্ৰশংসা পাওঁ, কেতিয়াবা সমালোচনাৰ সন্মুখীন হওঁ। কেতিয়াবা লাভ হয়, কেতিয়াবা ক্ষতি হয়। এই সকলোবোৰেই জীৱনৰ স্বাভাৱিক অংশ।
কিন্তু এটা কথা মনত ৰাখিব—ঘটনাবোৰতকৈও বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈছে সেই ঘটনাবোৰক আমি কেনেদৰে চাওঁ।
একে পৰিস্থিতিত দুজন মানুহে সম্পূৰ্ণ বেলেগ ফলাফল লাভ কৰিব পাৰে। এজন মানুহে বিপদ দেখে, আনজন সুযোগ দেখে। এজন মানুহে দুখ দেখে, আনজন শিক্ষা দেখে। এজন মানুহে বাধা দেখে, আনজন নতুন পথ দেখে।
এই কাৰণেই কোৱা হয়—
"পৰিস্থিতিয়ে মানুহক গঢ়ি নতোলে; মানুহে পৰিস্থিতিক কেনেদৰে ব্যাখ্যা কৰে, সেয়াই তেওঁক গঢ়ি তোলে।"
যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী কি?
যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী মানে বাস্তৱ সমস্যাক অস্বীকাৰ কৰা নহয়।
ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে—
সমস্যাটো স্বীকাৰ কৰা,
কিন্তু তাৰ মাজত থকা সম্ভাৱনাবোৰো বিচাৰি উলিওৱা।
উদাহৰণস্বৰূপে—
যদি বৰষুণ হয়, কোনোবাই ক'ব পাৰে—
"আজি দিনটো নষ্ট হ'ল।"
আনহাতে আন এজন ক'ব পাৰে—
"প্ৰকৃতিয়ে পানী পাইছে, খেতি ভাল হ'ব।"
বৰষুণ একেই, কিন্তু চিন্তাধাৰা বেলেগ।
সকলো পৰিস্থিতিৰেই কিবা সুফল থাকে
বহু সময়ত আমি কেৱল অসুবিধাখিনি দেখি থাকোঁ। ফলত সুযোগবোৰ আমাৰ চকুত নপৰে।
ধৰি লওঁক—
চাকৰি নাপালে
অসুবিধা:
আয় নাই
অনিশ্চয়তা
সুফল:
নিজৰ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰাৰ সময়
নতুন ক্ষেত্ৰ অনুসন্ধান কৰাৰ সুযোগ
ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাৰ সম্ভাৱনা
ব্যৱসায়ত ক্ষতি হ'লে
অসুবিধা:
ধনৰ ক্ষতি
সুফল:
মূল্যৱান অভিজ্ঞতা
ভুল চিনাক্ত কৰাৰ সুযোগ
ভৱিষ্যতৰ বাবে অধিক শক্তিশালী পৰিকল্পনা
সমালোচনা শুনিলে
অসুবিধা:
মনত আঘাত লাগিব পাৰে
সুফল:
নিজৰ ত্ৰুটি চিনাক্ত কৰাৰ সুযোগ
আত্ম-উন্নয়নৰ পথ
প্ৰায়ে আমি যিবোৰ ঘটনাক অভিশাপ বুলি ভাবোঁ, পিছলৈ চালে দেখা যায় যে সেই ঘটনাবোৰেই আমাৰ জীৱনৰ দিশ সলনি কৰিছিল।
কষ্টৰ সময়ত কিয় যোগাত্মক দৃষ্টি প্ৰয়োজন?
কষ্টৰ সময়ত মানুহৰ মন স্বাভাৱিকভাৱে ঋণাত্মক দিশলৈ যায়। সেই সময়ত যদি আমি নিজকে প্ৰশ্ন কৰোঁ—
"ইয়াৰ পৰা মই কি শিকিব পাৰোঁ?"
"ইয়াত কি লাভ হ'ব পাৰে?"
"ভৱিষ্যতে এই অভিজ্ঞতাই মোক কেনেকৈ সহায় কৰিব?"
তেন্তে মনটো সমাধানৰ দিশে আগবাঢ়ে।
যেতিয়া মন সমাধানৰ দিশে যায়, তেতিয়া আশা জন্মে। আশা জন্মিলে শক্তি জন্মে। শক্তি জন্মিলে কৰ্ম আৰম্ভ হয়। আৰু কৰ্মই পৰিস্থিতি সলনি কৰে।
প্ৰকৃতিৰ পৰা শিক্ষা
প্ৰকৃতিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায়—
ৰাতিৰ পিছত পুৱা আহে।
শীতৰ পিছত বসন্ত আহে।
ধুমুহাৰ পিছত আকাশ পৰিষ্কাৰ হয়।
জীৱনো একেই।
আজিৰ কষ্ট চিৰস্থায়ী নহয়। আজিৰ সমস্যাও চিৰদিন নাথাকে। সেয়েহে কোনো পৰিস্থিতিক স্থায়ী বুলি ধৰি ল'ব নালাগে।
এটা অভ্যাস গঢ়ি তোলক
যেতিয়াই কোনো সমস্যাৰ সন্মুখীন হ'ব, কাগজ এখনত দুটা স্তম্ভ বনাওঁক—
অসুবিধা
কি কি অসুবিধা আছে লিখক।
সুফল
এই পৰিস্থিতিৰ পৰা কি কি লাভ হ'ব পাৰে লিখক।
প্ৰথমে সুফল বিচাৰি উলিওৱা কঠিন লাগিব পাৰে। কিন্তু এই অভ্যাসে আপোনাৰ মগজুক সুযোগ বিচাৰি উলিওৱাৰ বাবে প্ৰশিক্ষিত কৰি তুলিব।
মনত ৰাখিব
পৃথিৱীত এনে কোনো পৰিস্থিতি নাই যাৰ মাজত একেবাৰে কোনো ভাল দিশ নাথাকে।
হয়তো সেই ভাল দিশটো সোনকালে দেখা নাযায়। কেতিয়াবা মাহ, বছৰ বা দশক পাৰ হোৱাৰ পিছতহে আমি উপলব্ধি কৰোঁ যে এটা বেয়া ঘটনা আচলতে আমাৰ বাবে আশীৰ্বাদ আছিল।
সেয়েহে জীৱনৰ যিকোনো পৰিস্থিতিত নিজকে এই কথাটো সোঁৱৰাই দিয়ক—
"এই ঘটনাৰ মাজতো নিশ্চয় কিবা এটা শিক্ষা, সুযোগ বা সুফল লুকাই আছে। মই সেইটো বিচাৰি উলিয়াম।"
মন কৰিবলগীয়া:
১. পৰিস্থিতিতকৈও বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈছে সেই পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি আমাৰ দৃষ্টিভংগী।
২. প্ৰতিটো ঘটনাৰ মাজতেই কিবা নহয় কিবা সুফল থাকে।
৩. যোগাত্মক চিন্তাই সমস্যাৰ মাজতো সুযোগ বিচাৰি উলিয়াবলৈ সহায় কৰে।
৪. কষ্টৰ সময়ত শিক্ষা আৰু সম্ভাৱনাৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰা উচিত।
৫. যিজনে সকলো পৰিস্থিতিৰ পৰা সুফল উলিয়াই ল'ব জানে, তেওঁ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজিত নহয়।
"জীৱনত ঘটা সকলো ঘটনা আপোনাৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাথাকিব পাৰে, কিন্তু সেই ঘটনাৰ পৰা কি লাভ উলিয়াই ল'ব, সেয়া সম্পূৰ্ণৰূপে আপোনাৰ হাতত আছে।"
—-------------------------0—------------------------
No comments:
Post a Comment