আত্মবিশ্বাস হৈছে নিজৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস। ই এনে এক শক্তি, যিয়ে মানুহক কঠিন পথত খোজ দিবলৈ সাহস দিয়ে, অনিশ্চয়তাৰ মাজতো আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। জীৱনত বহু সুযোগ কেৱল সেইসকল মানুহেই লাভ কৰে, যিসকলে প্ৰথমে নিজৰ সামৰ্থ্যৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ শিকে। আন মানুহে আপোনাক বিশ্বাস কৰাৰ আগতে আপোনাক নিজেই নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিব লাগিব।
বহু মানুহৰ প্ৰতিভা আছে, জ্ঞান আছে, পৰিশ্ৰম কৰাৰ ইচ্ছাও আছে। কিন্তু আত্মবিশ্বাসৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁলোকে নিজৰ সামৰ্থ্য সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁলোকে সদায় ভাবে—"যদি মই ব্যৰ্থ হওঁ?", "যদি মানুহে হাঁহে?", "যদি মই নোৱাৰোঁ?"। এই প্ৰশ্নবোৰেই বহু সপোন আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই শেষ কৰি দিয়ে। অথচ সফল মানুহৰ জীৱনলৈ চালে দেখা যায়, তেওঁলোকেও ভয় অনুভৱ কৰিছিল। পাৰ্থক্যটো ইমানেই যে তেওঁলোকে ভয়ৰ বাবেই থমকি ৰোৱা নাছিল।
আত্মবিশ্বাস জন্মগত গুণ নহয়; ই অভ্যাসৰ ফল। প্ৰতিটো সৰু সফলতা, প্ৰতিটো নতুন শিক্ষা আৰু প্ৰতিটো সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ অভিজ্ঞতাই আত্মবিশ্বাস অলপ অলপকৈ বৃদ্ধি কৰে। সেয়েহে আত্মবিশ্বাস গঢ়িবলৈ ডাঙৰ সুযোগৰ অপেক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। প্ৰতিদিনে এটা সৰু লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰি সেইটো সম্পূৰ্ণ কৰক। এই সৰু সৰু বিজয়বোৰেই এদিন ডাঙৰ আত্মবিশ্বাসৰ ভেটি হৈ উঠে।
আত্মবিশ্বাস আৰু অহংকাৰ একে বস্তু নহয়। আত্মবিশ্বাসী মানুহে নিজৰ সামৰ্থ্য জানে, কিন্তু আনক তুচ্ছ বুলি নাভাবে। আনহাতে অহংকাৰী মানুহে নিজকে ডাঙৰ দেখুৱাবলৈ আনক হেয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। প্ৰকৃত আত্মবিশ্বাসে মানুহক নম্ৰ কৰি তোলে, কাৰণ তেওঁ জানে যে শিকিবলৈ আৰু উন্নতি কৰিবলৈ সদায় নতুন সুযোগ আছে।
জীৱনত সকলো কামতেই প্ৰথম খোজটো আটাইতকৈ কঠিন। প্ৰথমবাৰ মঞ্চত উঠা, প্ৰথমবাৰ সাক্ষাৎকাৰ দিয়া, প্ৰথমবাৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা বা প্ৰথমবাৰ ডাঙৰ সিদ্ধান্ত লোৱা—এই সকলো মুহূৰ্ততে আত্মবিশ্বাসৰ প্ৰয়োজন হয়। হয়তো প্ৰথমবাৰ সকলো নিখুঁত নহ'ব, কিন্তু আৰম্ভ নকৰিলে অভিজ্ঞতাও নহ'ব, আৰু অভিজ্ঞতা অবিহনে আত্মবিশ্বাসো গঢ়ি নুঠে।
আন মানুহৰ লগত নিজৰ তুলনা কৰি আত্মবিশ্বাস হেৰুৱাব নালাগে। প্ৰতিজন মানুহৰ যাত্ৰা, পৰিস্থিতি আৰু সামৰ্থ্য বেলেগ। আপোনাৰ আজিৰ অৱস্থাক আনৰ বহু বছৰৰ পৰিশ্ৰমৰ ফলৰ লগত তুলনা কৰাটো ন্যায়সংগত নহয়। তুলনা কৰিবলগীয়া একমাত্ৰ মানুহজন হৈছে কালিৰ আপুনি। যদি আজি আপুনি কালিৰ তুলনাত অলপো উন্নত হৈছে, তেন্তে সেইটোৱেই অগ্ৰগতি।
আত্মবিশ্বাসৰ অৰ্থ এইটোও নহয় যে আপুনি সকলো জানে। বৰং ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে—"মই নাজানো, কিন্তু শিকিব পাৰিম। মই নোৱাৰোঁ, কিন্তু চেষ্টা কৰিম। মই এবাৰ ব্যৰ্থ হ'লোঁ, কিন্তু পুনৰ উঠিম।" এই মনোভাৱেই মানুহক আগুৱাই নিয়ে। নিজৰ সীমাবদ্ধতা স্বীকাৰ কৰি সেইবোৰ দূৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰাটোও আত্মবিশ্বাসৰ লক্ষণ।
মনত ৰাখিব, পৃথিৱীত এনে কোনো মানুহ নাই যিজনে কেতিয়াও ভুল কৰা নাই। ভুল কৰাটো মানুহৰ স্বাভাৱিক বৈশিষ্ট্য, কিন্তু ভুলৰ ভয়ত চেষ্টা নকৰাটো জীৱনৰ ডাঙৰ ক্ষতি। বহু সুযোগ কেৱল এই কাৰণেই হেৰাই যায় যে মানুহে নিজৰ ওপৰত যথেষ্ট বিশ্বাস নাৰাখে।
আত্মবিশ্বাসে মানুহক কেৱল সফলতাৰ পথত আগুৱাই নিদিয়ে, ই মানুহক মানসিকভাৱেও শক্তিশালী কৰি তোলে। যিজনে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখে, তেওঁ বিপদৰ সময়তো সহজে ভাগি নপৰে। তেওঁ জানে যে প্ৰতিটো সমস্যাৰ এটা সমাধান আছে, আৰু ধৈৰ্য্য আৰু প্ৰচেষ্টাৰে সেই সমাধান বিচাৰি উলিয়াব পাৰি।
সেয়েহে আত্মবিশ্বাস কোনো অলৌকিক উপহাৰ নহয়। ই হৈছে দৈনন্দিন সৎ প্ৰচেষ্টা, নতুন শিক্ষা, সৰু সৰু সফলতা আৰু নিজকে কেতিয়াও এৰি নিদিয়াৰ মানসিকতাৰ ফল। যিদিনা আপুনি নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকিব, সেইদিনাই আপোনাৰ জীৱনৰ বহু দুৱাৰ নিজেই মুকলি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিব।
No comments:
Post a Comment