কেনেকৈ সুখী হ'ব পাৰি?

পোৱা খিনিৰ কথা ভাবি সন্তুষ্টি লভক, নোপোৱা খিনিৰ কথা ভাবি মনটো বিষাক্ত নকৰিব:

পৃথিৱীৰ প্ৰায় প্ৰতিজন মানুহেই সুখ বিচাৰে। ধনী হওঁক বা দুখীয়া, শিক্ষিত হওঁক বা অশিক্ষিত—সকলোৰে লক্ষ্য একেই, সুখী হোৱা। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ'ল, সুখ কোনো বস্তু নহয় যাক বজাৰৰ পৰা কিনি আনিব পাৰি। সুখ এটা মানসিক অৱস্থা, যি আমাৰ চিন্তাধাৰা আৰু দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

বহুতে ভাবে—"যদি মোৰ আৰু অলপ ধন থাকিলহেঁতেন, মই সুখী হ'লোঁহেঁতেন", "যদি মই সেই চাকৰিটো পালোঁহেঁতেন", "যদি মোৰ নিজৰ ঘৰ এখন থাকিলহেঁতেন"। কিন্তু বাস্তৱত দেখা যায়, সেইবোৰ পোৱাৰ পিছতো মানুহে নতুন কিবা এটা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলত সুখ সদায় ভৱিষ্যতৰ কোনো এটা সময়লৈ পিছুৱাই যায়।

সুখী হোৱাৰ প্ৰথম চাবিকাঠি হ'ল সন্তুষ্টি। সন্তুষ্টি মানে উন্নতিৰ ইচ্ছা ত্যাগ কৰা নহয়। সন্তুষ্টি মানে হ'ল—আজিৰ দিনটোত ঈশ্বৰে, ভাগ্যে বা জীৱনে যিখিনি দিছে, তাৰ মূল্য উপলব্ধি কৰা।

এজন মানুহে যদি সদায় নোপোৱা বস্তুবোৰৰ কথা চিন্তা কৰি থাকে, তেন্তে তেওঁৰ মনত ঈৰ্ষা, হতাশা, অসন্তুষ্টি আৰু দুখৰ জন্ম হয়। এই অনুভূতিবোৰ লাহে লাহে মনটোক বিষাক্ত কৰি তোলে। বিষাক্ত মন এটাই কেতিয়াও শান্তি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে।

ভাবি চাওঁক—

• আপোনাৰ হয়তো কোটি টকা নাই, কিন্তু হয়তো দুবেলা আহাৰ আছে।
• হয়তো আপোনাৰ বিলাসী গাড়ী নাই, কিন্তু চলিবলৈ দুখন ভৰি আছে।
• হয়তো আপোনাৰ প্ৰাসাদসম ঘৰ নাই, কিন্তু আশ্ৰয় ল'ব পৰা এখন ঘৰ আছে।
• হয়তো আপুনি সকলো সপোন পূৰণ কৰিব পৰা নাই, কিন্তু জীৱনটো এতিয়াও সুযোগেৰে ভৰি আছে।

যেতিয়া আপুনি নিজৰ জীৱনৰ আশীৰ্বাদসমূহ গণনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব, তেতিয়া উপলব্ধি কৰিব যে আপোনাৰ হাতত বহু মূল্যৱান সম্পদ আছে যিবোৰ বহুতে বিচাৰিও নাপায়।

এটা সৰু অভ্যাস গঢ়ি তোলক। প্ৰতিদিনে ৰাতি শোৱাৰ আগতে কাগজ এখনত তিনিটা কথা লিখক, যাৰ বাবে আপুনি কৃতজ্ঞ। এই অভ্যাসে লাহে লাহে আপোনাৰ মনক অভাৱৰ পৰা প্ৰাচুৰ্যৰ ফালে লৈ যাব।

মনত ৰাখিব, সুখ বাহিৰত নাই। সুখ আপোনাৰ মনৰ ভিতৰত আছে। যিজনে পোৱা খিনিৰ মূল্য বুজে, তেওঁ সুখী হয়। যিজনে কেৱল নোপোৱা খিনিৰ পিছত দৌৰি থাকে, তেওঁ কেতিয়াও তৃপ্ত নহয়।

জীৱনত উন্নতিৰ চেষ্টা কৰক, ডাঙৰ সপোন দেখক, সফলতাৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰক। কিন্তু সেই যাত্ৰাৰ মাজতো নিজৰ বৰ্তমানক ভাল পাবলৈ শিকক। কাৰণ সুখী হোৱাৰ বাবে সকলো পোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই; সুখী হোৱাৰ বাবে পোৱা খিনিৰ মূল্য উপলব্ধি কৰাটোৱেই যথেষ্ট।